Dacht ik aan de gevolgen, golven,
van onrust, deinend in mijn hoofd, op zoek,
naar verder en terug. Terwijl vage spoken zich vermengen,
met heerlijke verzinsels.
Wrede liefde die zich opdringt en je dan vervolgt.
Weeral ongedaan moeten maken, die gedachte.
Vanwaar zal ik plukken die drang naar onrecht die me moet troosten,
die me moet eenmaken met zijn idee?
Aarzelend kijk ik om me heen en zie gedachten van de toekomst.
Later dacht ik dat dachten later niet kan, enkel denken.
Dachten is van vroeger.
Toen we nog mochten dromen over nu.
2 reacties
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
Mooi!!
Heej Johan
Echt een heel mooi gedicht -xx-
Zjg !! <3